دلايلي که باعث ميشود تو زني را دوست داشته باشي 

مجسمه ساز پاسخ داد : بسيار ساده است .

وقتي من به يک قطعه مرمري نگاه مي کنم ، مجسمه اي درون آن مي بينم . تنها کاري که بايد بکنم اين است که آنچه را به مجسمه تعلق ندارد دور کنم .

مرشد مي گويد :

هر يک از ما مقرر به خلق اثري هنري است . اين نقطه مرکزي حيات ماست و هر قدر هم بکوشيم که خود را فريب دهيم ، مي دانيم که آن کار چقدر در شادماني ما موثر است . غالبا آن کار هنري زير لايه اي از سال ها ترس و احساس گناه و بي تصميمي و روزمرگي مدفون شده است . اما اگر تصميم به زدودن آنچه به آن کار هنري تعلق ندارد بگيريم و در قابليت هاي خود شک نداشته باشيم مي توانيم در ماموريتي که افسانه شخصي ماست پيش برويم ، و اين تنها راه زيستن افتخار آميز است .

اين اثر هنري شماييد و هر آنچه از خود در روزهاي عادي بر جاي مي گذاريد .

مي تواند مجسمه اي عادي و شبيه ديگران باشد که خيلي تکراري است و بارها ديده شده و اصلا جديد نيست .

مي تواند فردي باشد موفق و مصر به تحقق افسانه شخصي که باور کرده مي تواند از زندگي عادي و روزمره شاهکاري بسازه که همگان به وجد بيان ! براي همين به دنبال نشانه هاست و با کلام و افکار خود راه آشکار شدن نشانه ها را هموار مي کند .

امام علي (ع)

يا علي گفتيم و عشق آغاز شد

شاهکاره از گفتن 

قطاري که به مقصد خدا مي رفت , لختي در ايستگاه دنيا توقف کرد و پيامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما خداست , کيست که با ما سفر کند ؟ کيست که رنج و عشق توامان بخواهد ؟ کيست که باور کند دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن ؟

قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندکي بر آن قطار سوار نشدند .
از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود . در هر ايستگاه که قطار مي ايستاد , کسي کم مي شد . قطار مي گذشت و سبک مي شد . زيرا سبکي قانون راه خداست .
قطاري که به مقصد خدا مي رفت , به ايستگاه بهشت رسيد . پيامبر گفت :‌اينجا بهشت است . مسافران بهشتي پياده شوند . اما اينجا ايستگاه آخرين نيست .
مسافراني که پياده شدند , بهشتي شدند . اما اندکي , باز هم ماندند , قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند .

آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : درود بر شما ، راز من همين بود . آن که مرا مي خواهد ، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد . 

آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : دورو بر شما , راز من همين بود . آن که مرا مي خواهد , در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .

و آن هنگام که قطار به ايستگاه آخر رسيد , ديگر نه قطاري بود و نه مسافري

عرفان نظرآهاري

موقع پياده شدن حواسمون به ايستگاه باشه .نكنه يه وقت اشتباهي پياده بشيم .

خدايا ! ما رو بذار ته موتورخونه جهنمت ! ما بهشت نمي خوايم !

خدا را شکر که اينهمه شستني و اتو کردني دارم

اين يعني من لباسي براي پوشيدن دارم  .

1. در تنهاترين تنهاييم تنهاي تنهايم گذاشتي. الهي تنهاترين تنها کست در تنهاترين تنهاييت تنهاي تنهايت گذارد............ به هر دري که زدم : سري شکسته شد... به هر جا که سر زدم ، دري بسته شد ... نه دگر در زنم به سري ، نه دگر سر زنم به دري ...

                           که روح در به درم ، از سر و در زدن خسته شد

بگذار خداوند ديگران را به وسيله تو دوست بدارد و تو را به وسيله ديگران

هرکس بد ما به خلق گويد ما از بدخود نمي هراسيم ما خوبي او به خلق گوئيم تا هر دو دروغ گفته باشيم

من شكوفايي گلهاي اميدم را در روياها مي بينم و ندايي كه به من گرچه شب تاريك است,دل قوي دار, سحر نزديك است

                                ( داگلاس مالوچ)

چي ميشد گر دل اشفته ي من به شهر چشماي تو عادت نميكرد
پرستوي نگاهت ناگهان از دل اشفته من هجرت نميكرد
چه ميشد اولين روزه جدايي برايم تا قيامت شب نميشد
وجود پاك و سرشار از اميدم گرفتار سكوت شب نميشد
چه ميشد ميتوانستم برايت غزل هاي بگويم عاشقانه
و يا در اخريم مصرع شعرم بگيرم از وجودت يك نشانه
چه ميشد زير باران نگاهت , گل نيلوفري را ديده بودم
و يا از باغ همسايه شبانه گل مريم برايت چيده بودم
چي ميشد زير سقف نيلي شب كنارم عاشقانه مينشستي
نميگفتي
مسافر هستي
امشب تو بغض خسته ام را ميشكستي

اينگونه زندگي کنيم:
شاد اما دلسوز. ساده اما زيبا. مصمم اما بي خيال.
مهربون اما جدي. زيبا اما بي ريا.
عاشق اما عاقل

هيچ وقت دل به کسي نبند… چون اين دنيا اين قدر کوچيکه که توش دو تا دل کنار هم جا نميشه ... ولي اگه دل بستي… هيچ وقت ازش جدا نشو... چون اين دنيا اينقدر بزرگه که ديگه پيداش نميکني

وقتي معلم از من پرسيد عشق چند بخشه دستم را از بالا پايين اوردم و گفتم يک بخش...اما وقتي تو را شناختم دبدم عشق سه بخشه:
عطش تو را ديدن...شوق با تو بودن... قصه غم بي تو ماندن