زمانيکه زانوهاي مدهوشم بر زمين بوسه زد ... و گونه هايش مثل آسمان طوفاني گرفت ... و خورشيد از غصه خواست کاش مي مرد... ابر براي لرزش دستانم گريسته بود ... ... زمانيکه بر شانه کوه خنده چمن شدم... و شقايقهايم به قيمت نوازش بر باد رفت... و به هر ضرب باراني گره اي از زلفم گشود... آسمان براي تپشهاي عريانيمان لرزيده بود... ... زمانيکه چشمانش بر شاخسارم پا گذاشت ... و براي برداشتن سيب آرزو بر بلندايم خزيد... و قباي درد و انهدام را بر تارهايم سنجاق کرد ... خدا قصه جديد بي تابي ام را شنيده بود... ...

زيبا ترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد. با وفاترين دوست به مرور زمان بي وفا شد. اين پرپر شدن از گل نيست از طبيعت است و اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است 

اگه توي دنيا ميتونستم يه چيز ديگه باشم دوست داشتم اشک توباشم.تا توي چشمات متولد بشم.روي مژه هات زندگي کنم و روي گونه هات بميرم